Oprócz tego, ma on cudowny klimat. Na pewno każdy kto go oglądał, zwrócił na to uwagę.
Bardzo podobało mi się ukazanie perspektywy zarówno Bryce'a, jak i Julii. Dzięki temu mogliśmy zobaczyć, co czuło każde z nich. Momentami było to zabawne, zwłaszcza początkowe opowieści Julii.
Bardzo polubiłam tę dwójkę bohaterów. Podobało mi się to, w jaki sposób były przedstawione. Zwłaszcza Bryce wydał mi się bardzo prawdziwy. To jego tchórzostwo mu pasowało. No i trochę trwało nim pojął swoje zachowanie. Julia natomiast była bardzo barwną postacią. Nie sposób jej nie lubić. Cieszyła się życiem i potrafiła docenić jego piękno.
Zakończenie pozostawiło we mnie pewien niedosyt, bo bardzo chciałabym dowiedzieć się, co wydarzyło się dalej. Jak potoczyła się ich relacja? Czy w przyszłości będą razem? A może ich drogi się rozejdą? Żałuję też, że nie rozwinięto wątku ojca Bryce'a. Wydaje mi się, że jego zachowanie wynikało z niespełnionych marzeń. Grał na saksofonie, ale z jakichś przyczyn musiał to porzucić, choć bardzo to kochał. Przez to stał się tak zgorzkniały, jakiego mogliśmy go zobaczyć w filmie. Przez to też miał tak nieprzyjemne nastawienie do innej rodziny, która robiła to, co kocha (ojciec Julii malował, jej bracia mieli zespół i nagrywali demo). Widzę to tak, że po prostu im zazdrościł.
Piękna historia, pięknie ukazana. Teraz jedynie mam ochotę przeczytać książkę. Jestem ciekawa, czy kończy się w tym samym momencie co film.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz